Radośnie ku wiośnie :)

Taaaaak łokrutnie wiosny mi się chce!

Wiosennego słońca w szczególności. 

A to dlatego że luty uporczywie wielce zasłaniał nam słońce chmurzyskami.

Luty sobie poszedł i zjawiło się słońce!!!

Aże z tej radości to okno w pokoju mym umyłam hehehe

I teraz

"Słońce w mym oknie śmieje się porannie,

Ogrzewa szybę, która zmarzła nocą,

I swe uśmiechy, wszystkim śle starannie..."

Hefajstos44
https://poetyckie-zacisze.pl/slonce-w23507.html

A w oknie, w tym marcowym słońcu, choć jeszcze oficjalnie nie wiosennym,

tkwi dziwoląg w którym zrolowałam zimę ;)

Dla marcowego słońca, do tego czystego okna, a także z okazji kobiecego święta, bracia kupili mi kwitnące roślinki 

i tera 

dziwoląg, który kiedyś, co prawda w innej postaci, służył zimie

w marcowym słońcu zachwyca się kwitnieniem .

Dziwoląg wyszedł mi podobny tak jakby trochę do hmmmmm chomika?

a był kiedyś...

CZAPKĄ

USZANKĄ

Taką ze zwisającymi klapkami na uszy co to je można było wywinąć ku górze i  i taką klapką niby daszkiem tkwiącą na czole.

Ze 20 lat temu taką czapkę uszankę kupiłam sobie.

I nawet w tej uszance chodziłam krzynkę, ale od lat to czapisko leżakowało sobie w zakamarku.

Gdzieś tak w listopadzie naszło mnie że może by ją przerobić na cuś fikuśnego nagłownego dla chłopaków bratanicy. Nic jednak niebanalnego w tem temacie nie przyszło mi do głowy i czapisko w dalszym ciągu leżało, ino teraz na kącikowym krześle i od czasu do czasu właziło w oczy.

I jak ten luty zaczął częstować mrokami, a przy tym mroził też solidnie, to tak jakby instynktownie sięgnęłam po czapę z postanowieniem że zrobię z niej dziwadło.

Już nieraz wspominałam że przy takim moim szmatowym recyklingu głównym moim założeniem jest, że przekształcam całość, bez odcinania!

Jedną formę która była użytkowa przekształcam w inną, fantazyjną.

Angażuję w tej pracy umysł i wyobraźnię.

No cóż muszę się przyznać że z uszanką tom letko nie było hehehe

Na początku nie miałam właściwie żadnego pomysłu, 

jednakoż pomimo to wzięłam igłę i nici i zszyłam czapsko.

I wtedy pojawił się zarys pomysłu.

Czasza czapki to tułów dziwoląga, naczolna klapka to łepek, nauszne klapki to będą łapki...

Szyłam więc,

ciepałam w kąt,

a potem ponownie brałam się do szycia ;)

i znowu ciepałam

i znowu szyłam.

Na nogi, 

czapki zabrakło,

po burzy myślowej,

na dolne odnóża wybrałam 

grube rękawiczki.

I tak to powstawał, 

aż w końcu powstał

CZAP UCHY!

Który do jakiegoś zwierzątka podobny jest!

I o dziwo nawet samodzielnie stoi!

Wierzcie abo i nie wierzcie olbrzymią frajdę mi sprawiają takie przetwarzanki.

Cieszy mnie niezmiernie że daję radę stworzyć cuś z czegoś co jest zupełnie inne, tylko przy pomocy igły i nici.

Co prawda dokładając conieco ;)

Czapka na pomysł i realizację czekała kilka miesięcy.

PUDERNICZKA 

zaś,

na pomysł czekała

lat...

50

Ci którzy mnie dobrze znają wiedzą że używanie puderniczki było i jest zupełnie obce mojej naturze ;) 

Skąd więc u mnie ta puderniczka?

Która nie wiem ile lat ma, podejrzewam że do tych 50 które przeleżała u mnie, trzeba by dorzucić jakieś 40.

A te 50 lat temu znalazła ją w pociągu moja szkolna koleżanka.

Gdy chodziłam do szkoły średniej podróżowałam z nią dość często na podmiejskiej trasie Wrocław-Wołów, jechało z nami jeszcze kilka znajomych osób. Koleżanka zauważyła leżącą na podłodze przedziału puderniczkę, podniosła, popatrzyła na nią, podała ją mnie i powiedziała:

Trzymaj, ty lubisz takie starocie.

Miała rację już jako nastolatka lubiłam ładne stare przedmioty.

I tak to stałam się posiadaczką przedmiotu który od strony praktycznej był dla mnie zupełnie bezużyteczny, ale za to niezmiernie mi się podobał!

Właściwie to od momentu w którym ją dostałam usiłowałam znaleźć dla niej jakiś dekoracyjny sposób, no żeby na widoku stroiła mi moje otoczenie.

Cuś wymyślałam, jednak nie zadowalało mnie to.

I nagle z ten lutowy ciemny czas mnie olśniło hehehe

Jak widać na zdjęciach wisior sobie z puderniczki zrobiłam ;)

Dopełniłam ją mosiężnym drutem.

I osadziłam w tym drucie w taki sposób, że nie naruszyłam historycznego cacuszka.

I tera dynda sobie ta PUDERNICZKA w pobliżu okna i cieszy oczy me hehehe.

Wiosna kalendarzowa tuż tuż.

Pomimo dość mroźnej zimy roślinki ożywać już zaczynają, jest ich jednak mniej w porównaniu do lat ubiegłych.

Jednakoż zaczyna już być "Radośnie ku wiośnie",

a by było jeszcze radośniej to przejrzałam swe opasłe fotograficzne

ARCHIWA

i wyciągnęłam z nich trocha takich fajniejszych zdjęć

i zamieszczam je dla Was :)

Lubię fotografować pod słońce, jest w takich zdjęciach magia!

Przebiśniegi, takie małe niby nic,

 a ich widok tak cieszy!

na moim podwórku już przekwitły.

Obłoczki dwa, 

na niebie i na ziemi

Gromadnie mości panowie krokusy!

W tym wasza moc i urok!

Te krokusiki kwitną dla wieszcza!

Fijołeczki moje ulubione wiosenne kwiateczki!

Może dlatego moje ulubione że:

"Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną na grządkach mych myśli sadzone za młodu"

Kwitną w mej głowie i Wierzyńskiego głowie także, bo to z jego wiersza zaczerpnęłam ten cytat :)

No i fiołki kwitną już także na moim podwórku!

Najmilsze kotki, wiosenne, takie bez łapek i miaukania ;)

I kotki które dorosły i rozzłociły się. 

Kwitnący dereń rozzłocił się aż tak, że zachwycił sobą biedroneczkę siedmiokropkę :)

A to złote niżej to ktoś wie co to?

Forsycje jeszcze nie rozzłocone całkowicie.

I pączusie zielone, 

takie wolę o wiele bardziej od tych słodkich tłustoczwartkowych ;)

Na zdjęciu niżej tulipany tegoroczne ósmo marcowe :) 

A kuku wiosno, cudna jesteś,

więc przybywaj!!!

Pozdrawiam słonecznie :)