Rajdyń i takie małe raje :)

Dyniakowo ostatnio wykluło mi się coś, co jest wyraźnie do czegoś podobne ;)  Tak, jak widać na zdjęciach podobne do... ptaka jest :)

Stworzyłam takiego oto niebieskiego ptaka, co to nie orze nie sieje, pomyka sobie przez świat i jest mu z tym bardzo dobrze!

W związku z tym miałam  nazywać go Leserdyń ;)

 Jednakowoż Hana zobaczyła go na fejsie i napisała: Rajski ptak! Rajdyń!

 O, tak! Rajdyń! Przecież jak żyje się w Raju to można nic nie robić ;)

 I tak pszepaństwa, oto Rajdyń :)

Rajdyń zawdzięcza Hanie nie tylko swoje imię, ale także swoje piórka, bo to od niej dostałam gałązki z listkami, a listki te okazały się akuratne na upierzenie, żaden inny materiał nie spisałby się tak dobrze w tej roli :)

 Skoro Rajdyń to musiałam mu znaleźć jakieś namiastki Raju w tej naszej szarawej rzeczywistości.

Ci moi czytelnicy którzy do mnie od dawna regularnie zaglądają , pewnie rozpoznali widoczną na zdjęciu fontannę i już wiedzą gdzie szukałam raju dla Rajdynia, :)

Tak, z następnym moim dyniakiem udałam się na sesyjkę do ogrodu botanicznego :) Co prawda robiliśmy już z Rajdyniem przymiarkę do sesyjki, ale to była tylko przymiarka, bo różne okoliczności sprawiły, że nie mogłam się odpowiednio skupić, a to jest mi nieodzowne aby zrobić ciekawe zdjęcia. No i zmiana imienia zmieniła mi kuncepcję posta, tak że pojechaliśmy do ogrodu po nowe zdjęcia :)

W ogrodzie, Rajdyniowi zachciało się kwietnego raju, a to już sierpień i więcej owoców niż kwiatów, hmmmm co robić?

Oooooooo!!!!!!!! Trąby archanielskie!!! Znaczy się jest raj,  kwietny raj ;)

Ta cudownie kwitnąca brugmansja, na którą natknęliśmy się na początku naszej ogrodowej łazęgi , natchnęła mnie pewną myślą!

 Brugmansje rośliny magiczne. W Ameryce Południowej liście i nasiona wykorzystywane są przez szamanów ze względu na działanie halucynogenne.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Brugmansja

 Roślina magiczna...halucynogenna, no no no...
A niech sobie Rajdyń w tej różowości pohasa wtedy łatwiej znajdziemy raj dla niego ;)

Patrzcie jaki zadowolony pomiędzy tymi trąbkami!

Rozgląda się ciekawie...

i...

 chyba chycił fluidy halucynogenne!

O!!! Chłonie?

Chłonie...

chłonie...

O kurna, trzeba go stąd zabrać, bo przedawkuje!!!

Starczy Rajdyniu, zabieram cię stąd, jeszcze sobie popatrzymy na te niezwykłe trąbki i idziemy szukać innych kwietnych rajskich  zakątków.

Ho, ho, ho ten łan surfinii prezentuje się niczegowato!

Jednakowoż z góry mniej imponująco to wygląda.

Rajdyń jednak zdaje się być zadowolony.

No ale jakże ma nie być, przecież te kwiatuszki ładniusie som :)

Patrzcie tylko jak mu się dziobisko uśmiecha, znaczy się nie jest źle z tym rajostwem.

Dobra surfinie ładne kwiatki są, ale może znajdziemy coś bardziej efektownego!
Ooooooooooooooooo!!!! Jaka przepyszna czerwień!!!

Tak, tak, tak, te begonie tworzą całkiem przyzwoity raj!!!

Dobrze trafiliśmy, Rajdyń w siódmym niebie jest!!!

Fajnie jest się przytulić to takiego bogatego piękna :)

Napatrzeć się,

I zatrzymać w sobie taki rajski Raj :)))

Oczywiście z tą brukmansją to taka moja ściema, żeby się nią oszołomić trzeba ją specjalnie spreparować.
Mnie i Rajdyniowi nie potrzebne takie wspomaganie, mamy "oko" do piękna nawet tam gdzie jest go niezbyt wiele, a wrocławskiemu ogrodowi botanicznemu nigdy piękna nie brakuje,  nawet w okresach mniej kwietnych, tylko wtedy trzeba się bardziej postarać, aby to piękno znaleźć :)))

Takie mniej oczywiste piękno, znaleźliśmy trochę dalej nad wodą, na drewnianym pomoście. Przysiedliśmy sobie na ławce, a tu nagle koło naszych nóg coś pomyka...
A to polna myszka myka sobie i szuka coś na ząb :)
Pani siedząca obok na ławce, skończyła właśnie jeść lody, chcieliśmy się lepiej myszce przyjrzeć, więc pomimo, że lody to nie jest pokarm myszek, zaofiarowałyśmy jej kubeczek do wylizania.
I co? I skorzystała z tego bardzo skwapliwie, co widać na zdjęciach :)))

Wychodziła ze szpary, bardzo blisko mojego buta :)

Pracowite wylizywanie :)

Mniam, mniam, mniam...

O co to? Trzeba wiać!!!

Mym myk nie ma myszki.

Szast prast, jest myszka!

No bo te lody takie pyszne...

No pyszne te lody som :)))

Myszunia, mniej oczywiste piękno, bo przecież niektórzy krzykną: Mysz! Jaka wstrętna myszszszszzzz!!!!
A ja szepczę, jaka śliczna myszka :) Nie tylko ja, bo pani obok mnie także się ona podobała i pewnemu małżeństwu też. I była pretekstem do naszej rozmowy, która przeszła na mojego dyniaka i taki sympatyczny wieczór był :)))

Ot takie małe raje :)))

Idziemy sobie z Taksdyniem...

Wszystkie ludzie tera jeżdżą na wakacje, a my sobie nie jedziemy tylko idziemy...w miasto. Jacy My, ano Ja i mój najnowszy dyniak Takstdyń :)
Wędrówkę oczywiście zaczynamy na klatce schodowej  naszej kamienicy, na którą warto "rzucić okiem" wszak to szacowny zabytek :)

Hmm, tylko czy szacowny? ;)

Prawda, że jest klimacik?

Jednakowoż ja jako mieszkanka tej kamienicy wolałabym, aby gmina znalazła w końcu pieniądze na jej remont ;)

W zielnym sezonie, moje miejskie drogi, bardzo często prowadzą do ogrodu botanicznego ;)  Dla mnie tam zawsze, jest ciekawie :)
Taksdyń jednak taki jakby mało zadowolony...

Chyba się biedak trochę zagubił.

-Co tu tyle tego zielska!

-Ło kurna, gdzie ja jestem...
Gąszcz jakiś taki i jeszcze te schody!

-No nie, trzeba wiać!

-Do domu, do domku, domeczku...

-Im szybciej, tym lepiej!

-Taksdyniu, Taksdyniu, a dyć poczekaj że ino!

-Jakie czekaj, a po co?!

-A po to...żeby sobie pochodzić...

Twoja ucieczka to też jakieś tam chodzenie, tylko dlaczego uciekać, skoro nieśpieszne chodzenie gdzie oczy poniosą, może takie fajne być :) 

Idziesz, idziesz, idziesz, bo coś każe ci iść,

 rozglądasz się, to tu coś wpadnie ci w oko, to tam...

Powiem ci coś w zaufaniu Taksdyniu, chodzenie jest także, bardzo dobre na smutki...

 i wielkie troski.

Zwali ci się coś na kark, wydaje się, że nie udźwigniesz...

wychodzisz jednak z tym i idziesz...

Troska tłucze się w tobie, krzyczy jak oszalała!

Ty idziesz.

Idziesz, idziesz, idziesz...

Troska powoli, bardzo powoli zaczyna zapadać się w sobie.

Już tak nie wrzeszczy do ciebie, już tak nie przeraża.

W tym chodzeniu oswajasz się z tą troską!

Nie, nie pozbyłeś się jej, ale teraz jesteś już zdolny do tego aby starać się zrzucić ją ze swojego karku.

Tak to działa u mnie Taksdyniu!

-Ło kurna!!!
Ale, ale od chodzenia przecież nogi bolą ;(

Eeeee, nie marudź, chodź pochodzimy sobie :)

Hej, hej Taksdyniu, mówiłeś, że cię nogi bolą, a teraz rozhulałeś się, nie nadążam za tobą i na taki wielgi kamulec, żeś wlazł!!!

-No a jakże, wlazłem sobie!

Wiesz Taksdyniu...zazdraszczam ci...ja już po kamieniach nie daje rady :(

Dla mnie teraz, najlepsza to droga gładka jak stół!

Po takiej jeszcze mogę iść, iść i iść, jeszcze mogę...

Hmm, trochę gorzko zabrzmiało, takie życie... trzeba to rozchodzić ;)
Chodźcie ze mną pokażę Wam teraz prawdziwie letnie oblicze ogrodu, bo oglądając powyższe zdjęcia, moglibyście pomyśleć sobie, że jakiś kataklizm go  spustoszył ;) Spoko, jak na lato przystało, pięknie jest, zielono

i kwiatuszków wielki dostatek jest w nim :)
Na dowód, że nie łże, kilka kwietnych faktów :)
Kwitną liliowce.

I lilie.

Już jeżówki otworzyły swoją stołówkę :)

Niestety jeszcze nie udało mi się zapamiętać nazwy, tych przepięknych kielichów, a jest ich w naszym ogrodzie spora i bardzo interesująca kolekcja.

Zaczyna kwitnąć cuś takiego, ktoś wie co to, bo nieopisane było.

Dzbanuszki milina też już pną się coraz wyżej.

Lawenda gościnnie wita wszystkich skrzydlatych gości.

A glicynii cosik się pofyrtało, zapomniała, że czas jej kwitnienia już minął ;)

Nastała także pora hortensji.

Jest także kolekcja surfinii

I cała masa owadów też jest :)

No piknie w tym naszym ogrodzie!!! :)))
W moim przypadku nieprawdziwe jest powiedzenie: "Cudze chwalicie, swego nie znacie" ja chwalę nasz wrocławski ogród, taka ze mnie chwalipięta :)

Hej, hej, hej macham do Was moi czytelnicy z kapryśno letniego Wrocławia! Gdziekolwiek jesteśmy, wychodźmy z domu pochodzić i smakować lato, takie jakie jest, bo jeszcze trochę kwitnięć, jeszcze masa dojrzewań i już go nie będzie, tego lata :)))